ЖЕТКІНШЕК КЕЗІНДЕГІ ТҰЛҒААРАЛЫҚ ҚАТЫНАСТАРДЫҢ ДАМУЫ

Abstract

Қарым-қатынас жеткіншек кезіндегі жетекші қызмет түріне айналады. Дәл осы жерде әлеуметтік мінез-құлық нормалары, адамгершілік нормалары игеріледі.

Д.И.Фельдштейн жеткіншектер арасындағы қарым-қатынастың үш түрін ажыратады: интимдік-жеке, стихиялық-топтық, әлеуметтік-бағдарланған [1].

Жеке қарым - қатынас - жеке жанашырлыққа негізделген өзара әрекеттесу – «Мен» және «сен». Мұндай қарым-қатынастың мазмұны-әңгімелесушілердің бір-бірінің проблемаларына қатысуы. Интимдік-жеке қарым-қатынас серіктестердің құндылықтары ортақ болған жағдайда пайда болады, ал серіктестік бір-бірінің ойларын, сезімдері мен ниеттерін, эмпатиясын түсінумен қамтамасыз етіледі. Жақын және жеке қарым-қатынастың ең жоғары формалары-достық пен махаббат.

Стихиялық-топтық байланыс - кездейсоқ байланыстарға негізделген өзара әрекеттесу – «мен» және «олар». Жеткіншектер арасындағы қарым-қатынастың стихиялық-топтық сипаты, егер жеткіншектердің әлеуметтік-пайдалы қызметі ұйымдастырылмаса, басым болады. Қарым-қатынастың бұл түрі әртүрлі жеткіншектер компанияларының, бейресми топтардың пайда болуына әкеледі. Әлеуметтік-бағдарланған қарым-қатынас әлеуметтік маңызды істерді бірлесіп орындауға негізделген өзара іс - қимыл – «мен» және «қоғам». Әлеуметтік-бағдарланған қарым-қатынас адамдардың қоғамдық қажеттіліктеріне қызмет етеді және топтардың, ұжымдардың және т.б. қоғамдық өмір нысандарының дамуына ықпал ететін фактор болып табылады.